"Άμα πιάσει μια πυρκαγιά γύρω-γύρω από το Κονέντικατ, κανένας δεν ανησυχεί. Ξέρουν πως άμα πάρουν το ασανσέρ και άμα φτάσουν ψηλά και άμα αναγκαστούν -ένεκα βρασμού και θέρους - να πηδήξουν... ω! είναι η πτώση μακριά και ελπιδοφόρα. Και πέφτεις, και κάνεις φίλους και γνωστούς και λες… "εϊ! μια που πέφτεις και συ, θέλεις να γίνομε φίλοι και γνωστοί;..." Κανείς δεν έχει επισπεύδουσα καρδιά στο δήμο του Κονέντικατ."