Άχνη Κανέλα Γκνταπ!

The Arts of Life in America: Unemployment, Radical Protest, Thomas Speed 1932

Καιρό έχει να γίνει σεισμός στην πόλη. Να βγούμε με τα σώβρακα, τις σαγιονάρες, κινητά. Σαν εξωγήινοι ένα πράμα. Σερραίοι εξωγήινοι. Να κοιμηθούμε στα παγκάκια, στις πλατείες, στις ράγες… όχι στις ράγες. Μακριά. Ποτέ. Καιρό έχει να πονέσει αυτή η πόλη. Τόσο μακριά απ' τα Τέμπη. Τόσο μακριά απ' τη σιωπή.

Καιρό έχει να κηδέψει τα παιδιά της.

Ποτέ μου δεν κατάλαβα τα ρίχτερ. Τόσο λίγα. Τόσο ξένα. Γερμανικά, όπως και να το κάνουμε. Ακάθεκτα και γκνταπ. Τα μποφόρ μου είναι πιο συμπαθή. Μου θυμίζουν  μιλφέιγ και  Σάμινα. Τα ρίχτερ μου θυμίζουνε πιτόγυρα και Τέμπη. 
Καιρό έχει να γίνει σεισμός στη ζωή μου. Να βγω με το σώβρακο, τις σαγιονάρες, να πω "άντε γειά!".  Κατήντησα και γω. Συνήθισα. Έμαθα να ψηφίζω. Κάργα Σερραίος. Κάργα Σερραϊκά. Άχνη Κανέλα Γκνταπ. 

Έχεις δει τρένα ν' αγαπιούνται; Να προσπαθούν να φιληθούν; Να παίρνουν φόρα κι όπου βγει;  

Στις 7 Ιουλίου 2019, στις Σέρρες δεν έγινε σεισμός. Ήταν Κυριακή και οι κάλπες γέμισαν τα γνωστά. Ψηφοδέλτια σερραϊκής κοπής. Λίγο μετά ο ΟΣΕ έγινε SerΟΣΕ, η ΔΕΗ έγινε ΔΕΗSER και οι Σέρρες έγιναν μια πόλη βολική και βολεμένη. Άχνη κανέλα σκέπασε τη χώρα. 

Στις 28 Φεβρουαρίου 2023, ώρα 11 μμ., στις Σέρρες δεν έγινε σεισμός. Ήτανε Τρίτη κι ένας σταθμάρχης έψαχνε σουβλατζίδικο πέριξ Τεμπών. Πεινούσε ο άνθρωπος. Ήθελε να στανιάρει. Δεν του άρεσαν τα ταπεράκια της γυναίκας του. Δεν ήξερε από efood και wolt. Ήτανε παλαιάς κοπής. Τον φάγαν τα τηλέφωνα. 

"Σταθμάρχης 1: Να σου πω, εχεις κανα σουβλατζίδικο να παραγγείλουμε τίποτα να φάμε;

Σταθμάρχης 2: Χαχα!

Σταθμάρχης 1: Γιατί αν είναι να μείνουμε εδώ πέρα, δεν γαμ…

Σταθμάρχης 2: Δεν ξέρω. Είμαι εδώ πέρα, δεν προλαβαίνω ούτε τα τηλέφωνα να σηκώσω. Αλλά αν είναι αν το μαζέψουνε θα χρειαστεί να παλινδρομήσουμε μετά.

Σταθμάρχης 1: Α, να παλινδρομήσουμε;

Σταθμάρχης 2: Αμα μαζέψουμε εκείνο… αλλιώς πρέπει να κάνουμε μονοδρόμηση μέχρι το Πλατύ.

Σταθμάρχης 1: Κατάλαβα

Σταθμάρχης 2: Αλλά θα σου βρω λύση για τα σουβλάκια. Θα ασχοληθώ σε ένα λεπτό. Θες να βάλω τα κορίτσια να ασχοληθούν;

Σταθμάρχης 1: Ντάξει, ντάξει. Πέστους ένα τηλέφωνο θέλω.

Σταθμάρχης 2: Θα ασχοληθώ σε ένα λεπτό,

Σταθμάρχης 1: Ντάξει, ντάξει"

Στις 28 Φεβρουαρίου 2023, ώρα 11:22 μμ στις Σέρρες δεν έγινε σεισμός. Έγινε σ' όλη την υπόλοιπη Ελλάδα. 57 ρίχτερ. Ακόμα κουνάει. Δυο τρένα ερωτεύτηκαν παράφορα. Κατακούτελα. Ένας σταθμάρχης χώνευε. Ένας πρωθυπουργός σκεφτόταν ότι θα ήταν καλή ιδέα να μη ξυριστεί. Ένας υπουργός σκεφτόταν ότι θα ήταν καλή ιδέα να δακρύσει. Ένα σωρό γονείς σκέφτονταν να μπορούσαν να πάρουν τη θέση των νεκρών παιδιών τους. Τα ΚΤΕΛ έτριβαν τα χέρια τους. Άχνη κανέλα γκνταπ. Άχνη κανέλα γκνταπ ρε γαμώτο!  

Στις 25 Ιουνίου 2023, στις Σέρρες δεν έγινε σεισμός. Ήταν Κυριακή και οι κάλπες γέμισαν τα γνωστά. Ψηφοδέλτια σερραϊκής κοπής. Λίγο μετά ο ΟΣΕ παρέμεινε SerΟΣΕ, η ΔΕΗ παρέμεινε ΔΕΗSER και οι Σέρρες παρέμειναν μια πόλη βολική και βολεμένη. Στο κάτω κάτω της γραφής οι Σερραίοι πάντα προτιμούσαν τα ΚΤΕΛ. 

(πρώτη δημοσίευση Περιοδικό Serfree τεύχος 66 )

 

"Άμα πιάσει μια πυρκαγιά γύρω-γύρω από το Κονέντικατ, κανένας δεν ανησυχεί. Ξέρουν πως άμα πάρουν το ασανσέρ και άμα φτάσουν ψηλά και άμα αναγκαστούν -ένεκα βρασμού και θέρους - να πηδήξουν... ω! είναι η πτώση μακριά και ελπιδοφόρα. Και πέφτεις, και κάνεις φίλους και γνωστούς και λες… "εϊ! μια που πέφτεις και συ, θέλεις να γίνομε φίλοι και γνωστοί;..." Κανείς δεν έχει επισπεύδουσα καρδιά στο δήμο του Κονέντικατ."

τριγύρω λουλακί

 

Πατ πατ

Εγώ δε θέλω το δικό σας χειροκρότημα. Ποτέ δεν μου άρεσαν τα ρυθμικά παλαμάκια. Μου αρκούν τα παλαμάκια του Μίμη, του Αλί, του Τάσου και της Άννας. Αυτά ξέρω, αυτά εμπιστεύομαι. Ο Μίμης προσπαθεί χρόνια να χειροκροτήσει, αλλά το ένα του χέρι ρε γαμώτο είναι μικρό κι αδύναμο και μαγκωμένο ρε γαμώτο. Και είναι δύσκολο να κάνει πατ πατ πατ και όμως προσπαθεί και προσπαθεί και στο τέλος ξέρεις κάτι… εγώ το ακούω το πατ πατ πατ, ποτέ δε σταματάει, τ' ακούω στην καρδιά μου.
Εγώ δε δουλεύω σε νοσοκομείο, δουλεύω λίγο έξω απ' την πόλη. Σ' ένα κέντρο κοινωνικής πρόνοιας, που ο Μίμης, ο Αλί, ο Τάσος και η Αννα το λένε σπίτι.

 Pair of Ivory Clappers in Form of Human Hands Egypt, 1539 - 1190 BC 

Τόσο όμορφοι άνθρωποι, σε τόσο άσχημη πόλη!

Αν δεν είχε τόσο νόστιμες μπουγάτσες σίγουρα θα την κοπανούσα από δω. Άλλωστε δε με λες Σερραίο. Αλλού γεννήθηκα, αλλού ερωτεύτηκα, αλλού μεγάλωσα. Θα φευγα. Τις Σέρρες δεν τις αγαπώ. Ποτέ δεν της αγάπησα. Λίγοι σινεμάδες (ένας…), λίγη θάλασσα (καθόλου), και ένα σωρό ψηλότεροι άνθρωποι. Ναι, στις Σέρρες νιώθω κοντός. Όταν πάω προς τη Λάρισα νιώθω κανονικός και μόλις φτάσω Καλαμάτα ψηλώνω. Με τα κιλά ακριβώς το αντίθετο. Στην Καλαμάτα παχύσαρκος, στη Λάρισα υπέρβαρος, στις Σέρρες απλά αφράτος.  Μη με ρωτάτε από πού είμαι, δεν θα το μαρτυρήσω. Δε θα σας πω πού ψηφίζω.

Όταν πάτησα το πόδι μου  στην πόλη σας, αναστέναξα. Τόσο όμορφοι άνθρωποι σε τόσο άσχημη πόλη! Αλήθεια λέω. Αν βάλουμε στη σειρά μια Σερραία, μια Θεσσαλονικιά και μια Κεφαλονίτισσα είναι πολύ εύκολο να καταλάβεις τη Σερραία: Η πιο όμορφη! Τόσο απλά.  Αναρωτιόμουν. Έλεγα ίσως είναι το νερό, ίσως είναι οι μπουγάτσες… ήπια ένα σωρό λίτρα, έφαγα ένα σωρό μπουγάτσες (κυρίως κρέμα), αλλά δεν κατάφερα να ομορφύνω. Παραμένω μη Σερραίος.

Καλοί μου Σερραίοι, έτσι όπως έχετε ομορφύνει τον κόσμο όλο, έτσι όπως στολίζεστε λαμποκοπάτε και μοσχοβολάτε…  έτσι -έστω λιγάκι- σουλουπώστε και την πόλη σας. Βαρέθηκα να μην την αγαπώ. Βαρέθηκα να σκοντάφτω σε μικρές λακκούβες και μεγάλα όνειρα. Ναι, ναι… εγώ ξέρετε δεν έχω αυτοκίνητο. Λίγα ζευγάρια παπούτσια και ένα παλιοποδήλατο έχω. Με ενοχλούν οι λακκούβες. Τραντάζουν την καρδιά μου.

Που και που κλείνω τα μάτια μου. Εκεί που περπατάω. Μια στιγμή, δυο στιγμές, κλείνω τα μάτια και φαντάζομαι. Φαντάζομαι ένα παραπάνω σινεμά, καμιά πινακοθήκη, φαντάζομαι λίγα παραπάνω ποδήλατα, έχω φανταστεί ακόμα και ένα βαγόνι του μετρό στο κέντρο των Σερρών. Αλήθεια λέω. Πιο πολύ όμως μ' αρέσει να φαντάζομαι άσχημους Σερραίους και Σερραίες. Για κάποιο λόγο πιστεύω πως όσο παραμένετε όμορφοι η πόλη σας θα αντιστέκεται. Ίσως είναι μια κατάρα. Ποιός ξέρει... Σας παρακαλώ. Αν είναι εύκολο, όταν ξυπνάτε, φροντίστε να είστε λίγο περισσότερο ατημέλητοι. Έτσι, σαν μια παρηγοριά. Για την πόλη σας ρε γαμώτο.

Καμιά φορά, σκέφτομαι πως οι λακκούβες για μια πόλη είναι σαν τα σπυράκια που έχουμε εμείς οι άνθρωποι. Πρέπει να τελειώσει η εφηβεία και φεύγουν. Αυτό είναι. Οι Σέρρες περνάν ακόμα την εφηβεία τους, και μας έχουν αλλάξει την πίστη. Μια θυμωμένη πεισματάρα πόλη.

Καλή μου πόλη, θέλω να σε δω να χαμογελάς. Φτάνει με τις ομίχλες και τις απρόσμενες βροχές σου. Αφού το ξέρεις, όση βροχή και να ρίξεις δεν πρόκειται να χαλάσεις το μακιγιάζ μας. Κάνε λίγο υπομονή. Όταν γίνεις πια ολόκληρη κοπέλα, σου υπόσχομαι να φυτεύω κάθε μέρα ένα λουλούδι. Κι ας έχω αλλεργία. Κι ας μην είμαι Σερραίος. Ξέρω... τις περισσότερες πόλεις τις νιώθουμε σαν μητέρες μας. Εγώ όμως σε νιώθω σαν κόρη μου. Έτσι σε νιώθω. Θέλω να σε δω να μεγαλώνεις και να ομορφαίνεις. Ξέρω ξέρω... πέρασες πολλά στην παιδική σου ηλικία: κάηκες, σβήστικες, χωρίστηκες, πατήθηκες, είσαι λιγάκι μπερδεμένη. Να σου πω ένα μυστικό... Είσαι η πιο όμορφη πόλη της Ελλάδας. Όλες οι άλλες απλώς έχουν καλύτερο κομμωτή και στουπώνονται στο μακιγιάζ. Ας είναι… Μείνε με τις λακκούβες σου. Σ' αγαπώ. Από σήμερα σ' αγαπώ, κι ας σκοντάφτω.

(πρώτη δημοσίευση περιοδικό Ser-Free#52 )

Karen Obuhanych, Sand and Serf 

Τατουάζ Τριανταφυλλί

Ένα ρώσικο θα σου πάρω μαντήλι 
σαν αυτό που φοράνε οι μπάμπουσκες 
να λουλουδιάσουν οι ώμοι σου,
να στολίσεις τα στήθη σου
-συγγνώμη, το στήθος σου ήθελα να πω.
Μην κλαις.
Ξέρω πως εκεί που συνήθως έχουμε την καρδιά
τώρα εσύ έχεις ένα κοτσύφι.
Και δεν είναι
ρόζος σ΄ερωτευμένη παλάμη
ή σουβλερό άγανο σ' αλογίσια χαίτη
να το κόψεις, σκλήθρο να το πετάξεις πέρα.
Μην κλαις.
Όχι, μη λες με σφαγμένο το στήθος
γοργόνα πώς γίνεται.
Απέναντι κοίτα, γυναίκες
με δικά σου και δικά τους μωρά αγκαλιά
μ΄ όλα σου τα χαρούμενα ονόματα
σε φωνάζουν.
Με τατουάζ τριανταφυλλί θα στολίσεις
το στέρνο σου
και θα στρέψεις απαλά το δοιάκι.
Μην κλαις, ρε γοργόνα.


(Ποίημα της Δήμητρας Κουβάτα, γραμμένο τον Μάρτιο του 2019)

http://www.biblionet.gr/book

R.C.Gorman

Μην κλαις, ρε Γοργόνα! (απόσπασμα για τη Γάζα)

"Όταν πέφτει μια βόμβα, λίγο πριν ακουστεί το μπαμ, λίγο πριν γίνει η αστραπή, κοιτάς τα δάχτυλά σου. Μετά το μπαμ τα μετράς. Άμα είναι δέκα, η βόμβα δε σε πέτυχε. Άμα είναι λιγότερα σε πέτυχε. Ύστερα σκέφτεσαι πως τρία δάχτυλα είναι αρκετά. Και τι δε θα δινες για να είχες έστω τρία δάχτυλα όμως... μάλλον σου έχουν μείνει μόνο δύο και δεν είναι καν τα αγαπημένα σου. Συνήθως σου μένει λίγος αντίχειρας και λίγος παράμεσος. Δύσκολος συνδυασμός .

 Στη Γάζα οι άνθρωποι όποτε ακούνε βόμβες θυμούνται τα δάχτυλά τους. Μαζεύονται τρεις τέσσερις κάνουνε μια παρέα και τα μετράνε. Μετράν τα δάχτυλά τους! Όταν συμπληρώσουν δέκα δάχτυλα χαμογελούν. Θυμούνται τα παλιά.

Ο μύθος λέει πως ένα παιδάκι στη Γάζα το χτύπησε μια βόμβα και του πεσε το χέρι. Τότε γρήγορα γρήγορα ένας γιατρός τηγάνισε μια γαβάθα λουκουμάδες και τάισε το παιδί. Για κάθε λουκουμά που κατάπινε το παιδί έβγαζε και από ένα δάχτυλο. Στο τέλος το παιδί είχε και χέρι, είχε και δάχτυλα καινούρια και έφαγε και ένα λουκουμά παραπάνω. Στο τέλος είχε έξι δάχτυλα! Έτσι λέει ο μύθος.

Στη Γάζα δεν έχει μύθους για αλεπούδες και τυριά και κόρακες. Ούτε για σπαστικές χελώνες και λαγούς. Στη Γάζα οι μύθοι τους λένε για λουκουματζίδες, χειρουργούς και παιδικά χεράκια, και δάχτυλα, όλο για δάχτυλα μιλάνε…"

Κάλαντα Πλυντηριανά

Όχι, τα Χριστούγεννα δεν στόλιζε το σπίτι της η οικογένεια Ακρίτα. Δεν μπορείς να τους κατηγορήσεις για τούτο καθώς όλο τον υπόλοιπο χρόνο η οικία τους παραήταν φανταχτερή και κοκεταρισμένη.

Μες το κατακαλόκαιρο αναβόσβηναν λαμπιόνια στο μπαλκόνι, ενώ την άνοιξη κερνούσαν κουραμπιέδες. Λίγο μετά τον Αύγουστο έβαζαν στο κέντρο του σαλονιού τρία πελώρια έλατα, όμως τα Χριστούγεννα όλα τούτα γίνονταν στάχτη και μπούρμπερη. Άναβαν τη λεγόμενη Χριστουγεννιάτικη φωτιά, έκαιγαν κεράσματα, στολίδια και λαμπιόνια, κλείδωναν την πόρτα και έσβηναν τα φώτα.

Περίεργη συμπεριφορά όχι όμως ανεξήγητη. Ο μονάκριβος γιος της οικογένειας, ο Άλκης Ακρίτας, δεν ήταν παιδί για γιορτές και πολλές χαρές. Το πιο σημαντικό… δεν μπορούσε να πει τα κάλαντα! Όχι βέβαια πως μπορούσε να πει τίποτα άλλο... Δύσκολο παιδί, μόνο ν'αναπνέει μπορούσε όπως όλοι.

Τα Χριστούγεννα του 2006 και ενώ η οικογένεια Ακρίτα είχε μπει στη διαδικασία του Χριστουγεννιάτικου εγκλεισμού, ο Άλκης κλείστηκε στην τουαλέτα και άναψε το πλυντήριο. Πολλές φορές άναβε το πλυντήριο δίχως ρούχα, αλλά σήμερα θα γινόταν κάτι διάφορο πολύ.

Ο μπαμπάς Ακρίτας κόλλησε το αυτί του στην πόρτα και ξάφνου χαμογέλασε. Η κυρία Ακρίτα πρώτη φορά τον έβλεπε να χαμογελά.

- Άντρα μου καλέ και πολυαγαπημένε τι έφερε στα χείλια σου χαμόγελο γλυκό;

- Μονάκριβη γυναίκα μου ο Άλκης τούτος που μας έλαχε για γιος ψιθυριστά λέει τα κάλαντα με συνοδεία του πλυντηρίου… χαρά μεγάλη έχω στην καρδιά.

Από τότε το πιο στολισμένο σπίτι σε ολάκερο τον κόσμο κάθε Χριστούγεννα είναι αυτό του Άλκη Ακρίτα, που μια φορά το χρόνο ψιθυρίζει Κάλαντα Πλυντηριανά.