Στις Σέρρες έχουμε τις καλύτερες μπουγάτσες.
Και τους καλύτερους δολοφόνους.
Και τις καλύτερες ζωντανές συνδέσεις.
Είναι υπέροχα να ζεις στις Σέρρες, αρκεί ν’ αντέχεις.
Το κρύο.
Τα χτυπήματα.
Τα προποτζίδικα.
Τα υπόγεια.
Και όλοι σκεφτόμαστε πως καλύτερα να μεγαλώνει ένα παιδί στις Σέρρες.
Όσο αντέξει.
Όσο προλάβει.
Μέχρι να ζαλιστεί.
Μέχρι να πει:
«ρε γαμώτο, έτσι θα πεθάνω τελικά;»
Στις Σέρρες, τώρα τελευταία, έχουμε τα πιο όμορφα νεκροταφεία.
Τα πιο νεανικά.
Όλο γονείς σε σκαμνάκια να λένε:
«ρε γαμώτο, πέθανε και ήταν δικό μου».
Στις Σέρρες έχουμε και φυλακές.
Τις καλύτερες.
Με προοπτικές.
Κάθε Τετάρτη το συσσίτιο έχει μπουγάτσα.
Γιατί τι είναι η ζωή χωρίς άχνη;
Σαν μπουνιά χωρίς σιδερογροθιά.
Στις Σέρρες δεν έχουμε θάλασσα.
Αυτό φταίει.
