Κριτική: «SKG – Στην καρδιά της πόλης»: Δύο μονόλογοι, δύο κόσμοι και μια Θεσσαλονίκη που πρωταγωνιστεί (από την Έμυ Μπαξεβάνη)

Στην καρδιά της Θεσσαλονίκης, στην οδό Αλεξάνδρου Σβώλου, βρίσκεται η «Ζώγια – Βιβλίο, Τσάι και Συμπάθεια», ένας χώρος που έχει συνδέσει την παρουσία του με τη φιλοξενία και την αγάπη για τον πολιτισμό. Εκεί παρουσιάστηκε η θεατρική παράσταση «SKG – Στην καρδιά της πόλης», σε σκηνοθεσία και ερμηνεία του Κωνσταντίνου Ραβνιωτόπουλου, προσφέροντας στο κοινό μια βραδιά γεμάτη συναισθήματα, προβληματισμό και γέλιο. Η χώρος γεμάτος από θεατές που είχαν έρθει να παρακολουθήσουν τον αγαπημένο τους καλλιτέχνη. Η ιδιαίτερη οικειότητα του χώρου ευνοούσε την άμεση επικοινωνία ανάμεσα στον ηθοποιό και το κοινό, στοιχείο καθοριστικό για μια παράσταση που στηρίζεται στη δύναμη του λόγου και της ερμηνείας. Δύο διαφορετικοί μονόλογοι, δύο συγγραφείς και δύο ήρωες από αντίθετους κοινωνικούς κόσμους συναντιούνται μέσα από τη σκηνοθετική ματιά του Κωνσταντίνου Ραβνιωτόπουλου. Τα «Φυλλάδια αντί στεφάνων» του Παναγιώτη Γκούβερη και οι «Κίτρινες τουλίπες» της Μαρίας Τσιρωνά συνθέτουν μια παράσταση που κινείται ανάμεσα στο κοινωνικό δράμα και την κωμωδία, με κοινό σημείο αναφοράς τη Θεσσαλονίκη. Ο πρώτος μονόλογος μας συστήνει τον Φυλλάδιο, έναν άνθρωπο προχωρημένης ηλικίας, καταπονημένο από τη ζωή, που εξακολουθεί να περιπλανιέται στους δρόμους της πόλης μοιράζοντας διαφημιστικά φυλλάδια. Έναν άνθρωπο του καθημερινού μόχθου, που βιώνει την αδιαφορία, τη μοναξιά και την εξάντληση, εγκλωβισμένο σε μια πόλη την οποία απεχθάνεται, αλλά αδυνατεί να εγκαταλείψει. Η επιθυμία του να εξαφανίσει, ακόμη και να ανατινάξει τον Λευκό Πύργο, το εμβληματικό σύμβολο της Θεσσαλονίκης, επανέρχεται διαρκώς στον λόγο του, αποτυπώνοντας μια βαθύτερη εσωτερική σύγκρουση. Ο Φυλλάδιος στρέφει την οργή του εναντίον της ίδιας της πόλης, σαν να θεωρεί υπεύθυνους τους δρόμους και τα κτίριά της για όσα έχει υποστεί από τους ανθρώπους της. Το κείμενο είναι βαρύ και απαιτητικό, με συνεχείς επαναλήψεις που εντείνουν την αίσθηση της στασιμότητας και του αδιεξόδου. Πρόκειται για μια ιδιαίτερη ερμηνευτική πρόκληση, καθώς ο ηθοποιός καλείται να διατηρήσει το ενδιαφέρον του θεατή μέσα από έναν συναισθηματικά φορτισμένο λόγο που επιστρέφει επίμονα στις ίδιες απογοητεύσεις. Ο Κωνσταντίνος Ραβνιωτόπουλος ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του ρόλου, μεταφέροντας στη σκηνή την πικρία και την απόγνωση ενός ανθρώπου που αισθάνεται ξεχασμένος από την κοινωνία. Στην αίθουσα επικρατεί απόλυτη ησυχία. Οι θεατές παρακολουθούν προσηλωμένοι, χωρίς να διασπάται η συγκέντρωσή τους, ενώ το θερμό χειροκρότημα που ακολουθεί επιβεβαιώνει την ανταπόκρισή τους σε μια ερμηνεία που υπηρετεί με συνέπεια ένα δύσκολο κοινωνικό κείμενο. Ύστερα από ένα σύντομο διάλειμμα, απαραίτητο για την αλλαγή της ενδυμασίας και τη μετάβαση στον δεύτερο ρόλο, ο Κωνσταντίνος Ραβνιωτόπουλος επιστρέφει στη σκηνή ως Κώστας, ένας επιτυχημένος δικηγόρος που βρίσκεται αντιμέτωπος με μια απρόσμενη ανατροπή στην προσωπική του ζωή. Στις «Κίτρινες τουλίπες» της Μαρίας Τσιρωνά, η ατμόσφαιρα αλλάζει ολοκληρωτικά. Το βαρύ κοινωνικό κλίμα του πρώτου μονολόγου δίνει τη θέση του σε μια απολαυστική κωμική αφήγηση, γεμάτη ζωντάνια, έξυπνες ατάκες και αναγνωρίσιμες καταστάσεις της καθημερινότητας. Ο Κώστας, ένας επιτυχημένος δικηγόρος, εκφράζει την αγάπη του προς τη σύζυγό του προσφέροντάς της καθημερινά δώρα. Εκείνο που ο ίδιος αντιλαμβάνεται ως εκδήλωση τρυφερότητας, εκείνη το βιώνει ως ασφυκτική πίεση, ώσπου αποφασίζει να φύγει. Η διαφορετική αντίληψη των δύο ανθρώπων για την αγάπη και τη συντροφικότητα γίνεται η αφετηρία μιας σειράς ξεκαρδιστικών καταστάσεων. Το κείμενο της Μαρίας Τσιρωνά διαθέτει γρήγορο ρυθμό, ευρηματικές ατάκες και χιούμορ που αναδεικνύει τις αντιφάσεις των ανθρώπινων σχέσεων. Ο Κωνσταντίνος Ραβνιωτόπουλος αξιοποιεί αυτό το πλούσιο υλικό με αξιοσημείωτη άνεση, επιστρατεύοντας την πολυετή εμπειρία του στο stand-up comedy. Με εξαιρετική αίσθηση του κωμικού χρόνου, φυσικότητα και αμεσότητα στην επικοινωνία με το κοινό, δημιουργεί την εντύπωση ότι δεν υποδύεται έναν δικηγόρο, αλλά αφηγείται μια προσωπική του περιπέτεια. Η ερμηνεία του είναι τόσο πειστική, ώστε ο θεατής θα μπορούσε εύκολα να πιστέψει πως ο ίδιος έχει ζήσει όσα περιγράφει. Σκηνοθετώντας τον εαυτό του, ο Ραβνιωτόπουλος αναδεικνύει τις κωμικές κορυφώσεις, αξιοποιεί τις παύσεις και τις εναλλαγές του ρυθμού, μετατρέποντας την αφήγηση σε μια ζωντανή θεατρική εμπειρία. Γνωρίζει πότε να επιταχύνει, πότε να αφήσει μια ατάκα να λειτουργήσει και πότε να δώσει χώρο στο γέλιο του κοινού. Η ανταπόκριση των θεατών είναι χαρακτηριστική. Το γέλιο διαδέχεται τις ατάκες και η ατμόσφαιρα αποκτά τη ζωντάνια μιας παράστασης stand-up comedy, χωρίς να χάνεται η θεατρική υπόσταση του μονολόγου. Πρόκειται για έναν ρόλο που μοιάζει να του πηγαίνει γάντι, επιτρέποντάς του να αναδείξει με τον καλύτερο τρόπο τις κωμικές και ερμηνευτικές του δυνατότητες. Εκείνο που ξεχωρίζει στη σκηνοθετική προσέγγιση του Κωνσταντίνου Ραβνιωτόπουλου είναι ο τρόπος με τον οποίο δύο αυτοτελείς μονόλογοι, διαφορετικών συγγραφέων και θεατρικού ύφους, αποκτούν μια κοινή δραματουργική διάσταση. Με μια ευρηματική επιλογή, δημιουργεί έναν απρόσμενο συνδετικό κρίκο ανάμεσα στις ιστορίες, οδηγώντας σε ένα φινάλε που φωτίζει διαφορετικά όσα έχουν προηγηθεί, χωρίς να αλλοιώνει την ιδιαίτερη ταυτότητα των δύο έργων. Καθοριστικό ρόλο σε αυτή τη σύνθεση διαδραματίζει η ίδια η Θεσσαλονίκη. Οι δρόμοι, οι γειτονιές και τα γνωστά καταστήματά της αποτελούν αναπόσπαστο μέρος και των δύο ιστοριών. Η Εγνατία, η Τσιμισκή, η Ερμού, η Μητροπόλεως και άλλες γνώριμες διαδρομές δημιουργούν ένα οικείο αστικό τοπίο, μέσα στο οποίο οι δύο ήρωες βιώνουν εντελώς διαφορετικές πραγματικότητες. Η πόλη αναδεικνύεται σε έναν άτυπο τρίτο πρωταγωνιστή, έναν κοινό τόπο όπου οι ανθρώπινες διαδρομές μπορούν να συναντηθούν εκεί που κανείς δεν το περιμένει. Το «SKG – Στην καρδιά της πόλης» στηρίζεται στη δύναμη του λόγου, στην ερμηνευτική ικανότητα και στη σκηνοθετική ευρηματικότητα. Ο Κωνσταντίνος Ραβνιωτόπουλος αναμετριέται με δύο αντίθετους χαρακτήρες, περνώντας από την εσωτερική απόγνωση του Φυλλάδιου στην εξωστρέφεια και το απολαυστικό χιούμορ του Κώστα. Η μετάβαση από την απόλυτη σιωπή του κοινού στον πρώτο μονόλογο στο αυθόρμητο γέλιο του δεύτερου αναδεικνύει το εύρος των εκφραστικών του δυνατοτήτων. Το θερμό χειροκρότημα στο τέλος επισφράγισε μια θεατρική βραδιά που συνδύασε τον κοινωνικό προβληματισμό με την ψυχαγωγία, αφήνοντας την αίσθηση μιας ολοκληρωμένης παράστασης, στην οποία δύο διαφορετικές ιστορίες αποκτούν κοινό νόημα μέσα από τη σκηνοθετική ματιά του δημιουργού της. https://taneamas.gr/?p=50390